Family, Leven, Positive Thinking

Quote of the month February: Let new adventures begin!

Foto: prive bezit

 

Een nieuwe start, dat is momenteel HET thema in ons leven. We hebben ons huis verkocht en zijn ruim 115km verderop op zoek gegaan naar een nieuw huis. De kinderen moesten opnieuw beginnen op school, Manlief moest op zoek naar een nieuw netwerk en opdrachten voor zijn bedrijf, ik moet ook op zoek naar nieuw werk. Een aantal dingen zijn opgestart en we zijn een eind in het proces rondom het kopen van een nieuw huis.

We beginnen hier in een nieuw hoofdstuk in ons boek als gezin, als getrouwd stel en als individuele personen. Een groot avontuur waar we naar uit hebben gekeken, wat eng is en tegelijk leuk en uitdagend.

Deze quote borduurt voort op de quote van januari: “Every story has an end but in life every ending is a new beginning”. Ons verhaal in onze oude stad is ten einde, we zijn nu begonnen aan dit nieuwe avontuur: een nieuw begin.

Wat is jouw nieuwe begin of waar zou je aan willen beginnen? Zie het als een avontuur en kijk naar de mogelijkheden, hoe moeilijk het ook is!

Doelen, Leven, Positive Thinking, WorkLife

Worklife: Een andere weg in slaan

In het schooljaar 2014/2015 werkte ik als kleuterleerkracht op een basisschool aan de rand van een grote stad. Het jaar ervoor was ik op deze school begonnen en ik had een lieve duo waar ik goed mee overweg kon. Toch merkte ik dat er iedere keer iets meer begon te knagen, er was ‘iets’ en dat voelde steeds minder goed. Elke week ging ik met een stukje minder plezier naar mijn werk tot ik zelfs buikpijn kreeg als ik de auto instapte ’s morgens wat weer stopte als ik ’s middags weer terug naar huis reed.

Langzaam drong het tot me door dat ik iets moest veranderen. In eerste instantie dacht ik de oplossing te hebben gevonden in het werken in een andere groep. Waar ik eerder altijd had geroepen dat ik in de midden- en bovenbouw wilde werken, kwam ik toch terecht blij de kleutergroepen en hier had ik een aantal jaren gewerkt. Ik dacht dat een overstap naar een bouw waar ik ‘vroeger’  zo graag wilde werken de oplossing zou zijn.

Toen het moment kwam om de nieuwe formatie te gaan maken, gaf ik aan naar de middenbouw te willen en ik kwam hier na de zomer ook terecht. Met twee super lieve collega’s heb ik samen kunnen werken in twee groepen en dit voelde de eerste weken echt heel goed. Tót het moment kwam dat ik een ontzettend drukke dag had en de groep waarin ik werkte heel erg onrustig was. Alles kostte me zoveel energie dat ik ’s avonds thuis compleet instortte. Huilend zat ik op de bank en vertelde ik Manlief dat ik dit écht niet meer wilde doen. Ik kón het niet meer, alles kwam er die avond uit.

Na een gesprek van een aantal uren heb ik de knoop door gehakt en heb ik mijn ontslagbrief geschreven. Dit wilde ik eerst persoonlijk vertellen aan de directeur, waarna ik de brief heb opgestuurd naar het bestuur. De directeur was verbaasd over de timing, maar niet verbaasd dat ik het vertelde: we hadden het er al eens eerder over gehad en ik was al eens begonnen met een opleiding naast mijn werk.

Toch voelde dit keer anders. Begin oktober maakte ik de beslissing en ik zou met de kerstvakantie stoppen. Een mooi moment in het schooljaar om te stoppen en dat voelde heel erg goed. Vanaf het moment dat ik de keuze heb gemaakt, viel er een enorme last van mijn schouders af! De beste keuze die ik op dat moment kon maken. Toch was er een bepaalde druk om iets nieuws te gaan doen. Ik ben niet het type dat graag stil zit en niks doet en dus ging ik op zoek naar een opleiding die me in een andere richting kon brengen. Een PABO – diploma geeft wel aan dat je HBO niveau hebt, maar ze nemen je er niet echt serieus mee is mij opgevallen. Ik heb talloze websites bezocht, testen ingevuld en uiteindelijk vond ik een opleiding waar ik bij dacht dat het bij me zou passen en samen met Manlief ben ik naar de open avond gegaan. Na die avond was ik om en besloot ik me in te schrijven.

Toen ik op ongeveer een 3e van mijn opleiding zat, kreeg ik via LinkedIn een bericht van een recruiter of ik geïnteresseerd was in een tijdelijke functie bij een stichting voor basisscholen. Ik had ondertussen op verschillende plekken werkervaring op gedaan en gemerkt dat ik het onderwijs miste. Ik vond het een mooie tussen – oplossing: niet meer voor de klas, wel de connectie met het onderwijs houden. Ik ben het gesprek aan gegaan en kon aan de slag bij deze stichting. Met veel plezier heb ik hier gewerkt en ik kreeg zelfs een contract (helaas moest ik dit door de verhuizing opzeggen).

Een ander pad in slaan in je werkende leven, ik kan het iedereen aanraden die het gevoel heeft vast te lopen of wie er gewoon echt schoon genoeg van heeft. Waar we vroeger allemaal dachten dat je jaren en jaren ergens moest werken, het liefst tot je pensioen, merk ik nu dat er sneller van baan gewisseld wordt. Persoonlijk ben ik van mening dat dit geen slechte ontwikkeling is. Jaren op hetzelfde plekje blijven hangen brengt je vaak niet veel verder. Ik zeg bewust ‘vaak’ want er zijn vast mensen die wel binnen hun organisatie verder komen!

Maar je moet het ook willen. Wanneer je een relatie aan gaat, doe je dat met de beste intenties. Zo ook bij een baan. Je wílt ergens werken. Soms kom je echter na een tijdje tot de conclusie dat de ‘relatie’ niet meer werkt en dan stop je er mee. Zo ook bij een baan, maar dat wordt dan weer gezien als ‘job hoppen’. Vreemd gedachtengang lijkt me.

In mijn geval was het in slaan van een andere weg de beste keuze die ik op dat moment kon maken. Ik nam afstand van mijn baan als leerkracht, liet me omscholen en ontdekte dat ik HR – werk ontzettend leuk vond. Ik leerde nieuwe mensen kennen, een nieuwe baan en ik ontdekte weer dat ik er mag zijn. Dat ik met mijn werk een verschil kon maken. Ik voelde me weer meer waard.

Met enige zekerheid kan ik zeggen dat ik er een leuker persoon door ben geworden, in ieder geval een betere partner voor Manlief en een betere moeder voor de kids. Makkelijk was het zeer zeker niet. Het was doorpakken en volhouden, maar ik ben er gekomen. Ik wílde verandering en ik zorgde ervoor dat het er kwam. Ik heb echt wel een paar keer gedacht ‘ik stop er mee!’ als ik er even doorheen zat, maar als ik bedacht waarom ik dit wilde doen dan kreeg ik weer energie om door te gaan. Mijn doorzetten heeft me gebracht waar ik nu sta. In mijn werk maar ook voor mij persoonlijk. Als je verandering wilt, zul je er iets voor moeten doen. Iemand anders kan en zal het niet voor je doen, je moet het echt zelf doen.

Als je echt wil en je gaat er ook voor, dan zul je de verandering bereiken waar je naar zoekt!

 

foto via google

 

Heb jij wel eens gedacht om iets compleets anders te gaan doen qua werk of twijfel je wel eens of je in het verleden de juiste keus gemaakt hebt met betrekking tot opleiding en werk? Laat het achter bij de reacties, er zijn vast meer mensen die het herkennen!

 

Heb je naar aanleiding van mijn blog vragen, dan kun je die natuurlijk altijd stellen in een reactie hieronder of in een e-mail sturen naar: contact@spiekmee.nl.

Leven, Positive Thinking

Quote of the month: September 2017

 

Bron: google.com

 

Stilstand is achteruitgang zegt men wel eens. Ik ben er van overtuigd dat je als persoon jezelf moet blijven ontwikkelen. Dit kan op verschillende manieren, niet alleen maar door trainingen of opleidingen. Je kunt je ontwikkelen door het lezen van boeken, gesprekken met mensen of discussies. Maar ook door je leven te leven.

Alle beslissingen die je neemt, leveren je weer een stukje kennis op. Al deze kennis neem je weer mee in je verdere leven.

Een paar jaar geleden had ik het gevoel ‘stil’ te staan en dat voelde niet goed. Gesprekken met een coach maakte dat ik weer naar ‘voren’ begon te bewegen. Al snel sloeg ik de bladzijde van dat moment om en ging ik door naar het volgende hoofdstuk in mijn leven. Wat gaf dat een goed gevoel, ik kreeg weer het gevoel te leven en meer uit het leven te halen.

Wanneer je blijft hangen in je oude gewoontes en routines en je niet meer om je heen kijkt, zal er niets veranderen aan je leven. Wellicht verslechterd de situatie alleen maar. Als je verandering wilt, zul je daar zelf iets voor moeten ondernemen.

Ik ben er bijna aan toe om de pagina weer om te slaan. Een volgende stap. Doodeng en onbekend. Je weet niet wat er op die volgende pagina op je wacht. Op één ding na: je bent weer een stapje verder. Je staat niet stil!

Sla je bladzijde om. Life is worth it! You’re worth it!

Doelen, Favorieten, Leven, Positive Thinking

Mijn agenda/planner: the Passion Planner

Een ieder die mij kent, weet dat ik per jaar minimaal ( ja serieus minimaal) twee agenda’s verslijt. Iedere keer had ik een ander formaat of soort agenda, maar nooit was ik tevreden. Te groot, te klein, te weinig ruimte voor mijn afspraken, ik miste ruimte voor scribbles of ik kon mijn to – do list nergens kwijt. Nee, nooit was het helemaal goed.

Enige tijd geleden las ik op de blog (en vlog) van Cynthia.nl hoe zij haar werkzaamheden / dagen plant en welke tool zij hierbij gebruikt: de Passion Planner. Het was serieus  alsof er een puzzelstukje op z’n plek viel: dát zocht ik ook! Ik zocht filmpjes op youtube, plaatjes op google en informatie op de website van de Passion Planner. Ik werd steeds enthousiaster en wilde het liefst gelijk zo’n planner bestellen. Helaas zijn ze nogal aan de prijzige kant (en dan komen er ook nog eens flinke verzendkosten bij omdat je de planner alleen in Amerika kunt bestellen), dus het ‘zomaar’ proberen vond ik niet zo’n strak plan.

 

Mijn Passion Planner

 

Op de website van Passion Planner staan gratis downloads, die toegankelijk zijn wanneer je het wachtwoord hebt. Voorheen kon je door je aan te melden voor de nieuwsbrief het wachtwoord krijgen, nu willen ze graag dat je ze liked en shared. Ook kun je momenteel met een support van $1 op Kickstarter de gratis downloadbare versie van 2018 krijgen.

Wanneer je het wachtwoord hebt, kun je bij alle downloads. Complete agenda’s kun je downloaden, maar ook allerlei extra’s: water trackers, habbit trackers, finance trackers: super leuk en handig. Op deze manier kun je je planner aanvullen naar je eigen wensen. Ze zetten er ook bij hoe je de ‘extra’s’ het beste in de planner kunt invoegen.

Ik heb voor ongeveer 2 maanden de planner uitgeprint en was na enkele weken zó enthousiast, dat ik toch een fysieke planner heb besteld. In dit blog laat ik je zien hoe de planner ‘werkt’, wat je er allemaal mee kunt doen en hoe ik de planner in het dagelijks leven gebruik.

Wat is de Passion Planner?

Passion Planner is een agenda en planner in één. Planner in de breedste zin van het woord: je dagelijkse bezigheden, maandelijkse dingen maar ook zaken voor je werk of je (levens)doelen kun je hierin kwijt. De planner is in twee maten verkrijgbaar: classic (iets groter dan A4) en compact (ongeveer A5). Er zijn planners die gedateerd zijn en ongedateerde versies. Er kan ook nog een keuze gemaakt worden tussen een weekstart op maandag of zondag. Mogelijkheden ten top dus!

De planner wordt in het Engels geproduceerd en is vooralsnog alleen via hun website of kickstarter te koop.

Mijn planner

Ik heb een limited edition ‘Paradise Blue’ undated planner, in de klassieke maat 8,5″x11″ (wat iets groter is dan A4 formaat). Mijn planner begint op maandag: dat vind ik zelf het prettigste werken. Deze limited edition heeft een uniek nummer en is persoonlijk gecontroleerd op fouten. Dit vind ik persoonlijk erg leuke details.

Elke limited edition planner heeft een unieke nummering, ik heb nummer 9016 van 15.000 exemplaren
Elk exemplaar bevat deze stempel en een handtekening. Deze is echt anders in elke planner.

 

 

 

 

 

 

 

Voor het invullen van de planner heb ik gekozen voor een kleurensysteem. Elke kleur staat voor een bepaalde activiteit of persoon. Het geeft mij een overzicht van hoeveel uur / hoe vaak ik met een bepaald iets of iemand bezig ben in de week. Zo zie ik geregeld dat ik te weinig tijd voor mijzelf in plan. Ook heb ik een legenda gemaakt van de tekentjes die ik gebruik.

 

Legenda of Keys van mijn planner

Er zijn mensen die de blokken tijd die iets inneemt, arceren met een kleur stift en schrijven er dan met een pen in wat er gedaan wordt. Dit is mij persoonlijk iets te druk, maar ik zie er ook wel de voordelen van: het is in één oogopslag duidelijk waar veel tijd in zit en, als je je kleurcodes goed kent, wanneer je iets gepland hebt.

Aan het begin van de maand vul ik mijn maandoverzicht in. Bij de undated (ongedateerde)versie zit deze aan het begin van de planner (twaalf maandplanningen & evaluaties achter elkaar) en daarna beginnen de weken. In de dated – versie  (gedateerde versie) van de planner zitten de maandplanningen steeds aan het begin van een maand. Om snel bij mijn maandplanning te komen, heb ik een paperclip bij de juiste pagina’s gedaan. Bij de huidige weekplanning zit het lintje dat standaard aan de planner vast zit. Dat lintje is overigens tot nu toe altijd in hun signature – color geweest: limegroen.

In de maandplanning heb ik alle dingen staan die voor die maand al bekend zijn. Wanneer ik moet werken, de kinderen zwemles hebben en eventuele andere geplande afspraken en / of uitjes. Bij de maandplanning is ook een ruimte om je doelen voor deze maand te specificeren en persoonlijke en werk – gerelateerde prioriteiten in te vullen. Je kunt aan de linkerzijde ook invullen wat je focus is voor deze maand (persoonlijk en werk), mensen die je graag wilt zien, plekken waar je heen wilt gaan en dingen die je deze maand niet wilt doen.

Maandplanning

Elke zondag probeer ik mijn weekplanning in te vullen. Ik werk met een undated versie, dus ik moet zelf alle data invullen. In eerste instantie had ik dit tot en met oktober gedaan, ondertussen heb ik mijn planner verder ‘vol’ gemaakt. Alles wat verder ingevuld wordt dan de huidige week, schrijf ik met potlood in de agenda. De huidige week vul ik in met de kleuren zoals ik in mijn legenda heb staan. Tijdblokken markeer ik door vanaf de starttijd een pijl naar beneden te zetten in de kleur van de activiteit tot de eindtijd.

Leeg weekoverzicht

Bij de to – do lijstjes vul ik ik eventuele zaken in die ik deze week nog wil doen, maar niet per se op een dag gepland hoeven te worden. Ook vul ik een focus in voor deze week. Je kunt dit zo groot, klein en persoonlijk maken als je zelf maar wilt: het is ten slotte jouw planning en jouw focus!

De ‘space of infinite possibilities’ gebruik ik elke week voor wat anders. De ene keer voor een woordweb of brainstorm, de andere keer als evaluatieplekje of om bijvoorbeeld één of meer van de trackers die je kunt downloaden op te plakken. Hiervoor gebruik ik dan washitape: dit plakt gemakkelijk en ziet er vrolijk uit.

Ingevulde weekplanning

Elke week staat er een quote op de linkerpagina, met een overdenking of ‘opdracht’. Ik probeer hier elke week even over na te denken en als het me aanspreekt ook uit te voeren. Het is een leuk detail aan de planner: ze willen je helpen om je doelen te bereiken en bieden zo handvatten om positief te denken en bewust aan de doelen te werken.

Quote / opdracht

 

Aan het eind van de maand vul je de evaluatie in. Hier staan een aantal vragen die je na laten denken over de afgelopen maand. Wat was het belangrijkste wat deze maand gebeurd is? Wie of wat heeft indruk gemaakt? Hoe heb je het anders aangepakt ten opzichte van de afgelopen maanden? Dit kun je invullen waarna je vooruit gaat blikken naar de volgende maand. Waren er doelen of punten die niet goed uit de verf zijn gekomen of waar ik nog meer mee wil doen, kan ik die nu bewust ‘inplannen’ of meenemen naar de volgende maand.

Saai uiterlijk?

Op het eerste oog lijkt de planner best neutraal en wellicht wat saai: alles is grijs / wit / zwart. Dit maakt het juist mogelijk om het helemaal te maken zoals je zelf wilt. Zelf heb ik op de eerste pagina’s wat foto’s geplakt van mensen om wie ik geef en van mooie quotes. Ik heb deze laten afdrukken als ” polaroid foto’s ” bij de Hema en met washi tape vastgeplakt.

Mijn gepersonaliseerde voorpagina.

Verderop in de planner heb ik kaarten op bepaalde weken geplakt die ik die week gekregen had of bijv. toegangskaarten tot een musical.

Ook kun je door middel van doodles je pagina’s opleuken. Hiervan zijn vele leuke voorbeelden te vinden op google of pinterest. Ik ben er niet zo’n held in: blijkbaar ben ik niet zo’n tekenaar.

Super blij!

Ik ben heel erg blij met mijn planner. Hij is groot, misschien zou ik een volgende een maatje kleiner bestellen (de classic), dat is iets wat ik vele planners zie doen. Voorlopig ga ik lekker met deze grote door, dat bevalt goed en hij past in de meeste van mijn tassen!

Wat ik ook erg leuk vind, is de respons die je krijgt op de facebookpagina of het twitter account. Ik reageerde onlangs op een tweet over het versieren van de ‘zijkant’ van je planner, waar vlot en heel leuk op gereageerd wordt.

Wil jij er ook één?

Ben je na het lezen van mijn blog enthousiast geworden over deze planner en denk je: ik wil ‘m ook? Je kunt de planner hier bestellen. Momenteel zijn ze bezig om een nieuwe ‘eco planner’ uit te rollen voor 2018 (hierbij is de planner gemaakt van gerecycled papier en zit er een losse ‘sleeve’ bij die je meermalen kunt gebruiken), maar ze hebben ook nog ‘oude’  undated exemplaren en voor het nieuwe academische jaar (let wel: Amerikaans model, zijn wat andere maanden) planners in de shop. De prijzen variëren van 25 dollar tot 35 dollar. Ik was voor de verzendkosten 12 dollar kwijt en het duurde zo’n 2- 3 weken voor ik het in huis had. De planner is netjes verpakt in zo’n bubbeltjes envelop.

Het zou erg leuk zijn als je mijn e-mail adres in wilt vullen bij het bestelproces, wanneer je door mij geïnspireerd bent geraakt om de planner ook te gaan gebruiken en je dus door mij daar terecht bent gekomen. Mijn e-mailadres is: contact@spiekmee.nl . Bij voorbaat dank!

Ik hoop dat je het leuk en inspirerend vond om te zien en lezen hoe ik mijn planner gebruik in mijn dagelijkse leven! Heb jij nog tips of wil je gewoon ergens op reageren: laat een berichtje achter!

SpiekMee

Positive Thinking

Quote of the month: Augustus

Als er iets is dat ik de laatste twee jaar heb geleerd, is het wel dat als ik iets écht wil en er voor ga, dat ik het kan bereiken.

Toen ik besloot mijn (vaste… ) baan op te zeggen, had ik wel de hoop dat ik vlot een nieuwe baan zou vinden. Naïef zouden mensen zeggen en misschien was dat het ook. Deze hoop hield me echter op de been. Door mijn hoop en beeld van hoe ik mijn toekomst zag, bleef ik doorzetten en uiteindelijk rondde ik begin dit jaar mijn opleiding af.

Een opleiding die mijlenver bij mijn ‘oude’ beroep vandaan staat, maar waar ik me zo thuis in voelde. Met plezier leerde ik al die moeilijke stof uit m’n kop. Ik moet toegeven dat het leren voor mijn laatste examen wel een ramp was, dat was een vak waar ik echt in verdronk. Ik heb het examen uiteindelijk gehaald gelukkig en mijn diploma dus ook.

Na het eerste vak van mijn opleiding besefte ik wat ik echt wilde gaan doen en begon ik echt te dromen. Zo’n 9 maanden in mijn opleiding werd ik benaderd voor een baan. Wel een tijdelijke: ik zou iemand vervangen die ziek was en die langzaam aan terug zou komen. Het zou een opdracht zijn voor zo’n drie maanden. Ik zag het als een stukje ervaring voor op mijn cv en pakte het met beide handen aan.

Die drie maanden werden er zes, en zes maanden werden er negen. In plaats van afbouwen qua uren, bouwde ik op: het terugkomen van mijn collega ging langzamer dan verwacht. Na negen maanden werd er een contract getekend voor een jaar: ik mag blijven! Mijn collega is gestopt met werken en ik neem haar baan over. Ik ben zo enorm blij en opgelucht!

Als er iemand het bewijs is van de quote: “If you can dream it, you can do it!” dan ben ik het wel. Door mijzelf er steeds aan te blijven herinneren waar ik graag heen wilde, dat soms letterlijk voor me te zien en door te zetten ben ik gekomen waar ik nu ben: de plek waar ik wilde zijn. Ik heb weer een baan die bij me past, waar ik blij van word en waar ik op mijn plek ben. En dat gevoel, dat wens ik jullie allemaal toe!

Volg je hart, volg je droom. Waag de sprong. Het is het waard!

Family, Leven, MomLife, Positive Thinking

Tijd voor mij

Soms heb je dan van die dagen (weken … maanden..) dat het leven grotendeels om anderen draait en even (iets) minder om jou. Het begint ’s morgens al met het wakker maken van de kinderen, zorgen dat ze allemaal netjes aangekleed en al aan de ontbijttafel zitten. Het ontbijt staat nog niet eens voor ze klaar of je bent eigenlijk al helemaal buiten adem.

Terwijl je de kinderen hun ontbijt voor zet, maak je je eigen ontbijt, de lunch voor de kinderen en ook je eigen lunch: het is een werkdag vandaag! Dat betekent dus haasten zometeen om de kinderen op de opvang te brengen en dan maar hopen dat de files op weg naar het werk meevallen. De file valt gelukkig mee en je komt weer iets rustiger aan op je werk. Op je bureau ligt een stapel met werk op je te wachten, de inbox van je mail loopt nog nét niet over en het lampje van de voicemail knippert ongeduldig… Aan het eind van de dag begint het spitsuur (uren?):je rijdt naar de opvang, haalt de kinderen op en thuis vlug het avondeten op tafel toveren. Daarna de kinderen douchen, tandenpoetsen, pyjama aan en slapen!

Hoewel je zou willen, kun je daarna nog niet op de bank ploffen met een kop thee en een goed boek. Er staat nog een volle mand was op je te wachten, de keuken is nog een rommel van het koken en je ziet overal troep (hoe kan dat toch? We zijn amper thuis geweest vandaag!). Eerst dat allemaal opruimen en hopen dat je nog tijd hebt om éven iets voor jezelf te doen vanavond.

Tijd voor jezelf. Me – Time zoals ik het altijd noem. Tijd om even bij te komen, om even geen ‘moeder van, partner van, werkneemster of verpleegster’ te zijn. Het is altijd zoeken naar een balans, soms is die er en kan ik de tijd vinden om even te ontspannen met een boek, naar de kapper te gaan of om af te spreken met die ene vriendin.

In mijn doelen voor 2017 heb ik ook gedacht aan tijd voor mijzelf. Zo heb ik bezoeken aan musea het hele jaar ingepland, ik wil een aantal keren (zij het alleen ) naar de bioscoop, ik wil een minimum aantal boeken lezen en een aantal musicals bezoeken. Nou hoor ik je bijna denken, hoezo plan je dat? Dat doe je toch gewoon??  Ik dus niet. Ik zet ‘me – time’ al heel snel aan de kant om iets voor mijn kinderen te kunnen doen of voor manlief. Dan denk ik: oh binnenkort heb doe ik dat dan wel.

Doordat ik het in mijn agenda vooraf al gepland heb, wordt ik er regelmatig mee geconfronteerd en dus doe ik het ook veel vaker. Daarbij heb ik ook aan manlief gezegd dat hij me er van moet weerhouden als ik het om wat voor reden dan ook wil uitstellen. Natuurlijk gaat dit niet altijd goed. Zo stel ik mijn laatste museumbezoek ondertussen al een maand uit, omdat een tripje naar familie er ‘even’ tussendoor kwam. Mijn man herinnerde me hier onlangs aan: plan nog even een dag extra opvang voor de jongens dan kun jij de komende weken ook nog een keer iets voor jezelf doen. Dit moet ik dus ook maar even gaan plannen, anders gaat het er niet van komen. En echt: dat uurtje alleen boodschappen doen, dat bedoel ik dus niet he!

Ga naar een museum, ga naar de film, neem een (e-)book mee en stap in de trein naar het strand en ga daar lekker bij een tentje even heerlijk lezen. Volg een workshop en plan een beauty – behandeling: als jij er maar gelukkig van wordt en weer helemaal zen wordt!

 

Tijd voor jezelf, het is zo belangrijk. Hoe kun je goed voor anderen zorgen, wanneer je niet goed voor jezelf zorgt? Laat je kind(eren) maar achter bij je partner of een keer een extra dagje op de opvang: je zult zien dat jij na een dag me – time weer helemaal opgeladen bent en de drukte van alle dag weer helemaal aan kunt. En echt: er wordt goed voor ze gezorgd en over het algemeen vinden ze het jammer dat je thuis komt / ze op haalt bij de opvang of oppas (tenminste: dat is bij die van mij zo!).

Voor elke moeder, vrouw, partner van, … (vul zelf maar in) …: neem tijd voor jezelf, plan het en geniet van hetgeen je gaat doen. Even helemaal aandacht voor jou!

 

Doelen, Geen categorie, Positive Thinking

Quote of the month of July 2017

 

Al op de basisschool wordt er aan je gevraagd: wat wil je worden als je later groot bent? Schijnbaar is het nodig dat je vanaf de middelbare school je pad voor de toekomst al volledig hebt uitgestippeld. Ik zelf riep al jaren dat ik juf wilde worden, dus daar zette ik op in. De Havo en daarna naar de PABO en dan de rest van mijn leven voor de klas! Groep 8 zou het zijn, wow dat wilde ik!

Na de CITO toets kwam de schok: ik zou de HAVO niet aan kunnen en de school waar ik me in eerste instantie voor had aangemeld wilde dat ik nog een extra toets deed. Na die toets wilden ze mij geen kans geven op hun school en moest ik mijn pad voor de toekomst al gaan wijzigen. Ik ging naar een andere school, startte op een lager niveau en deed wat ik moest doen. Na de kerstvakantie mocht ik dan toch naar de Havo.  Twee jaar lang ging dit prima, maar in het derde jaar ging ik onderuit. Ik voelde me niet op mijn plek op deze school en ook niet in mijn klas. Hoewel de wiskundedocent me de laatste toets meermalen liet maken, bleef ik toch op 0,1 punt zitten. Gefrustreerd fietste ik naar huis en schreeuwde ik tegen mijn ouders dat ik er klaar mee was: ik wilde naar de Mavo en een andere school. ‘Prima. Ga maar regelen’ was de reactie van mijn ouders.

Dat was MIJN keuze. Ik wilde dat en ik deed het niet omdat iemand anders dat wilde. Dus ik ging op zoek naar en vond een andere school en vond er mijn draai. Door mijn keuze om naar een lager niveau te gaan, moest ik een omweg maken via de SPW (opleiding voor sociaal pedagogisch werker) naar de Pabo. Dat was mijn keuze en die voelde op dat moment goed, ondanks dat ik tijdens een economie les een keer dacht: ‘wow ik wil volgens mij totaal iets anders gaan doen’. Deze gedachte had ik weggestopt. Ik wilde toch gewoon juf worden? Iedereen vond dat zo bij mij passen, dat zou dan toch wel zo zijn?

 

Dus ik ging naar de Pabo, switchte twee keer van hogeschool en haalde vol trots mijn diploma op. Niet veel later had ik mijn eerste baan als juf te pakken. Bij de kleuters in groep 1/2 wel te verstaan: die groep 8 had ik al lang in de ijskast gezet: niet mijn ding. Na een aantal jaren voor de klas werd het me teveel en ik kwam 10 maanden thuis te zitten. Waardeloos voelde ik me. Ik raakte al in paniek als ik het logo van de school zag waar ik werkte. Ik krabbelde op en maakte een keus: ik moest niet zo zeuren. Dit was wat ik altijd wilde, ik moest gewoon doorbijten. Alles waar ik me aan stoorde ‘dat hoort er gewoon bij, niemand heeft het altijd 100% naar zijn zin op het werk’. Ik koos voor wat ik kende en stopte het gevoel van ‘ik doe niet wat ik echt wil’ heel ver weg in een klein doosje en gooide er een zware deken overheen.  Ik had ondertussen twee kinderen, een nieuw koophuis en stond voor de keuze voor wat ik wilde voor het volgende schooljaar. Ik koos voor een nieuwe school, nieuwe collega’s en nieuwe kansen. Twee en half jaar werkte ik me een slag in de rondte tot heel sneaky het ver weg gestopte gevoel weer uit zijn doosje kwam gekropen. Ik moest iets anders, dus ik verschoof van de kleuters naar de middenbouw ‘want dat is eigenlijk wat ik altijd wel wilde toch?’.  Ik werd in die periode door een soort coach begeleidt op persoonlijk vlak. Ik wilde uitzoeken wie ik was, wat ik wilde. Ik startte met een opleiding omdat ik iets anders wilde gaan doen. Ik werkte 4 dagen, deed een opleiding ernaast en oh ja, ik had ook nog een man, een gezin en een huishouden. Een sociaal leven not so much.

Dit hield ik een paar maanden vol tot ik na een drukke dag ’s avonds huilend op de bank zat en letterlijk zei: ‘IK WIL DIT NIET MEER!’

 

Op dat moment besloot ik om mijn baan op te zeggen en op zoek te gaan naar datgene dat ik zelf écht graag wilde. Ik stopte met de opleiding waar ik aan begonnen was en schreef me in voor een nieuwe opleiding. De dag na mijn laatste werkdag zat ik weer in schoolbanken. Man, wat voelde dat goed!

Ik heb mijn leven daarmee volledig overhoop gegooid. Ik had een vaste baan, die gaf ik op en ik had niks meer behalve een enorme motivatie om deze keuze tot een goed einde te brengen. De periode van zo’n 1,5 jaar daarop volgend ging door diepe dalen en over hoge bergen. Er zijn momenten geweest dat ik huilend in bed lag en me af vroeg of ik wel de juiste keuze had gemaakt en er waren momenten dat ik zó blij was met mijn gemaakte keus om deze weg te gaan volgen. Zo’n 9 maanden geleden (ongeveer zo’n 10 maanden nadat ik gestopt was met werken en gestart met mijn opleiding) viel er een puzzelstukje: iemand benaderde me voor een (tijdelijke) werkplek. In de maanden die daarop volgden vielen er steeds meer puzzelstukjes en vielen ze langzaam op hun plek. En onlangs viel het allerlaatste puzzelstukje op zijn plek en is het plaatje compleet: een nieuwe baan waar ik me ontzettend op mijn plek voel.

 

Was mijn keuze eng? Zeker wel. Waren er momenten dat ik dacht: waar ben ik aan begonnen?! Oh zeker, meer dan een paar keer! Heb ik er spijt van dat ik het heb gedaan? Absoluut niet! Ik ben super blij dat ik het gewoon ben gaan doen, omdat het oude werk / wijze van leven niet goed meer voelde. Ik heb mijn hart gevolgd en dat ik vele malen beter dan denken ‘had ik maar …..’. Volg je hart, doe waar jij je goed bij voelt hoe eng het ook is!

Geen categorie, Leven, Positive Thinking

De kracht van een lach

Wanneer ik lopend of fietsend door mijn woonplaats ga, kom ik onderweg vele mensen tegen. Het is een grote verscheidenheid aan mensen die me veelal laat glimlachen. Ik zie mensen die druk met elkaar in gesprek zijn, mensen die in zichzelf gekeerd zijn en niet opletten wat er om hen heen gebeurd. Maar er zijn ook mensen die ook een beetje oog hebben voor de wereld om hen heen. Ik vraag me dan wel eens af: kijk jij ook naar de andere mensen om ons heen zoals ik dat doe?

Wanneer ik iemand tegen kom, kun je in hun ogen soms zien wat er in hen om gaat of in ieder geval een glimp opvangen van hoe zij zich voelen. Wanneer iemand zich ogenschijnlijk niet fijn voelt, heb je dan wel eens iemand een glimlach ‘gegeven’? Gewoon even een kleine lach, een bemoediging voor de dag. Een klein momentje van contact, ik zie jou!

Ik blijf me verbazen over de reactie van mensen tegen wie ik glimlach of kort knik. Soms lijk ik verwarring te zien (huh, ken ik haar?), verbazing of zelfs wantrouwen (waarom lacht ze naar mij?!). Over het algemeen krijg ik een lach of knikje terug, maar daar doe ik het niet voor. Het gaat me er om dat ik mensen op dat moment echt even zie in plaats van dat ik op mijn smartphone staar of net doe alsof ik alleen op de wereld ben.

In mijn werk als leerkracht zag ik elke dag wat het met een kind doet wanneer je even, al is het maar kort, de tijd neemt om het kind echt te zien. Iedere morgen bij binnenkomst kreeg elke leerling een hand van me, maakte ik even oogcontact, glimlachte ik en zei ik iets persoonlijks tegen ze. Even contact, een momentje van: ik zie jou! Ga maar eens na wat het met je doet wanneer je het lijkt of niemand je écht ziet en hoe het zou zijn als iemand je elke dag echt zou zien en contact met je zou maken.

Daarom kijk ik om me heen, zie ik mensen, glimlach ik naar ze. Als ik met mijn glimlach de dag van één persoon wat mooier kan maken, dan is mijn dag geslaagd. Een glimlach is gratis en als bonus voel jij je ook lekkerder wanneer je een glimlach op je gezicht hebt (je schijnt positief te denken als je lacht!). Mijn ‘boodschap’ voor jou: kijk om je heen, heb oog voor je medemens ongeacht kleur, geslacht of culturele achtergrond. Laat iemand merken dat je hem of haar ziet: LACH!

 

Doelen, Leven, Positive Thinking

Positief denken: quote of the month

Positief denken. Het lijkt zo simpel, maar het is het alles behalve. Een flinke tijd terug merkte ik dat ik (weer) steeds negatiever begon te denken. Dat konden kleine dingen zijn zoals ‘de schoenen worden ook nooit eens opgeruimd’ of ‘natuurlijk blijft dit weer liggen’, ‘natuurlijk valt dit uit mijn handen’. Maar langzaam aan sijpelde de negativiteit door in hoe ik dacht over mijzelf, mijn werk, gemaakte keuzes of wat ik wel of niet gedaan had. Kortom: negativiteit begon de overhand te krijgen en laat ik dat nou net niet willen!

Het ombuigen van een negatieve gedachte naar een positieve lijkt nutteloos en lastig, maar hoe vaker je het probeert, hoe gemakkelijker je hersenen het overnemen. Stel, je bent bezig met een enorme saaie klus. Laten we zeggen: die overvolle wasmand pakken en alles gaan opvouwen. Ik zie er altijd als een berg tegen op! Ben dan geneigd om te denken ‘jee wat een berg, wat een tijd ben ik aan het doen, pffff ik heb geen zin’ etc. In plaats daarvan probeer ik om te denken ‘kom op, je kunt het! het is zo voorbij’ of ‘he ik ben al halverwege dat schiet al lekker op’. Als je dit keer op keer probeert te doen, wordt het op een gegeven moment een automatisme om positief te denken.

Om een nieuw woord te leren of om je een nieuwe vaardigheid aan te leren moet je iets vaak doen en blijven herhalen. Voor positief denken is dat niet anders. Ik heb mijn doel voor positief denken in mijn PassionPlanner (agenda, planner, dagboek… you name it in één) uitgewerkt en 1 van de dingen die ik heb bedacht is om elke week een positieve (life changing) quote op het startscherm van mijn mobiele telefoon te zetten. Elke keer als ik ‘m pak komt die afbeelding in beeld: ga bij jezelf maar na hoe vaak je het dan ziet!

Van hieruit is het idee gegroeid om hier op SpiekMee elke maand een klein kijkje te geven in mijn weg naar positiever denken. Elke maand een quote (een positieve uiteraard) met een kleine beschrijving waarom ik voor deze quote heb gekozen of wat het voor mij betekent.

Bij deze: Number one!

 

 

In oktober 2015 startte een enorme achtbaan. Ik koos ervoor om me te laten omscholen en leverde mijn ontslagbrief in bij mijn werkgever. Ik wist dat de weg van studie en een nieuwe baan vinden lang zou duren. Een jaar nadat ik stopte kreeg ik een (tijdelijke) baan waar ik besefte dat ik het juiste pad ben gaan bewandelen. Soms lijkt dit pad eindeloos te duren of zijn er behoorlijke ‘bumps in the road’, maar …. Ik ben er nog niet, maar ik ben dichterbij dan ik gisteren was!